Erik Haverkamp werkt als helpende bij De Weegbree in Wijchen. Dit doet hij met veel passie en plezier. “Het voelt niet als werk, maar als iets wat vanzelfsprekend is. Een ‘way of life’, dat is het voor mij.
Als ik op een verjaardag vertel dat ik als helpende in de ouderenzorg werk, denken anderen vaak dat ik de hele dag mensen aan het wassen ben. Ja, wassen en aankleden, verzorgen van eten en drinken en helpen met activiteiten. Dat is onderdeel van mijn werk. Maar ik doe zoveel meer. Geen dag is hetzelfde. Hoe dat komt? Door het contact dat ik heb met de bewoners.”
Liefdevolle zorg als basis
“Op de Weegbree wonen mensen met dementie die niet meer zelfstandig kunnen wonen. Wij ondersteunen hen om op onze locatie toch zo zelfstandig mogelijk te kunnen functioneren. Daarbij is een belevingsgerichte aanpak en liefdevolle zorg de basis van waaruit we werken.
Iedere bewoner heeft een andere belevingswereld. Daar sluiten we als zorgprofessionals op aan. In het begin vond ik het pittig. Er is zoveel verschil in bewoners. De complexiteit, de combinatie van gedrag en het ziektebeeld. Er is niet een en dezelfde benadering. Maar daar zit voor mij ook juist de uitdaging. En inmiddels vind ik mijn werk het leukste dat er is!”
Fijn om er voor een bewoner te kunnen zijn
“Op woensdag doen we altijd iets extra’s met de bewoners. Dan gaan we er even samen op uit, bijvoorbeeld voor een boodschapje. Of we genieten van de mooie binnentuin van de Weegbree. Even een op een aandacht. Wij hebben de tijd om er voor de bewoner te zijn.
Een tijdje geleden sprak ik met een bewoner die een beetje verdrietig was. Ik zat op de rand van zijn bed en hij vertelde me dat hij merkt dat hij vergeetachtig wordt. Dat doet hem verdriet. Ik ben heel eerlijk met hem het gesprek aangegaan. Tegelijkertijd heb ik geprobeerd er een positieve draai aan te geven. Ik gaf aan dat zijn geheugen hem soms inderdaad in de steek lijkt te laten, maar ook dat ik juist trots was op hoe hij hiermee om gaat. In mijn ooghoek zag ik een briefje op zijn nachtkastje met daarop verschillende maten en soorten hout vermeld. Ik wist dat zijn voormalige beroep hiermee te maken had. Dat was de opening van ons volgende gesprek. Enthousiast vertelde hij over wat hij heeft gemaakt en getimmerd. Het bracht een lach op zijn gezicht.
Ook was er een bewoonster die appeltaart wilde maken. Zij heeft artrose waardoor het haar niet lukt. En ze had in haar hoofd zitten dat het haar ook nooit meer zou lukken, een appeltaart maken. Een negatieve spiraal dus, waar ze in zat. Ik motiveerde haar om toch samen een appeltaart te gaan maken. Ik schilde de appels en zij kon het vervolgens in blokjes snijden. Het zijn hele kleine dingen. Maar zo kon mevrouw toch met een beetje hulp zelf een appeltaart bakken. Dat was voor haar enorm genieten.
Zo maak ik tal van dit soort dingen mee. Het is een uitdaging om in een dergelijke situatie bewoners te motiveren en te activeren. Dat kan alleen door mee te gaan in de beleving van de bewoner en zo op die manier aansluiting te vinden. Het voelt ook fijn om er op zo’n moment voor een ander te kunnen zijn. Het geeft meer inhoud en betekenis aan mijn werk.”
Erg welkom
“Toen ik ging solliciteren wilde ik maar wat graag op locatie Weegbree werken. Wel dacht ik dat ZZG zorggroep als grote organisatie misschien niet zo persoonlijk richting medewerkers zou zijn. Maar niets bleek minder waar. Al vanaf de eerste kennismaking was ik verbaasd over de persoonlijke benadering. Ik voelde me erg welkom.
Mijn team bestaat uit 9 hele betrokken medewerkers vanuit verschillende disciplines. De jongste collega is 20 jaar en de oudste 60 jaar. Iedereen heeft een eigen kijk op zorg en we leren veel van elkaar. Ik kan helemaal mezelf zijn bij ZZG en ik kan me verder ontwikkelen. Dat er bovendien ruimte is om eigen invulling te geven aan mijn werk voelt als thuiskomen.”